Donderdag 10 november 2011 was ik, gewoon als Carolyt, uitgenodigd een lezing te geven in de 55+-lezingen cyclus die de bibliotheek Gouda organiseert i.s.m. de plaatselijke ANBO. Het moest gaan over ” Allerhande digitale dingen” een lekker breed begrip waar veel over gezegd kan worden.
De bedoeling was dat de mobiele telefoon, laptop, notebook en e-reader de revue zouden passeren. Daarnaast in vogelvlucht een aantal toepassingen die geschikt zijn om te gebruiken i.h.k.v. sociale media, zoals Twitter, Facebook en Skype. Ik zal u hier mijn gevoelens besparen toen om 9.45 bleek dat ik niet over een internet-aansluiting beschikte op de plek waar de lezing gepland was in de vestiging in Bloemendaal, maar gelukkig was er ook nog een Skoolzone…waar het wel lukte ! Om even over tienen konden we van start, nadat er eerst een kleine 50 stoelen verplaatst waren.
Intussen had ik om 9.30 een afspraak met Joop Mul, een Australische Gouwenaar van 67, die optimaal gebruik maakt van veel van de digitale dingen die ik zou laten zien. Arme Joop, ruim een half uur moest hij wachten, maar toen was hij er, groots in Skypebeeld met Gouds stadhuis op het T-shirt ! Ruim een kwartier hebben we met hem gesproken, waarbij niet alleen zijn Goudse jeugd, huidige leven en blog aanbod kwamen, maar ook de mogelijkheden die bijv. websites als www.Goudanet.nl , www.groenehartarchieven.nl en www.goudabruist.nl hem bieden. Mooie media waar hij niet alleen informatie kan zoeken maar ook kan toevoegen: co-creatie in optima forma ! Ontroerend was hoe hij ons een kijkje liet nemen bij zijn zelfgemaakte schilderijen. Geïnspireerd door het voorlezen van zijn moeder in de Goudse Bockenbergstraat uit “Alleen op de wereld” van Vasalis maakte hij portretten van o.a. Remi en zijn hondje. Ik wil Joop bij deze nogmaals hartelijk danken voor zijn bijdrage. En voor overige lezers van dit artikel…neem zeker een kijkje op zijn blog: het is de moeite waard en u heeft een avondvullend programma !
De pauze brak onverwacht snel aan doordat veel gasten geïnformeerd wilden worden over Skype, terwijl het mijn voornemen was een aantal sociale media te bespreken. Dit resulteerde weer in het vertrek van een paar bezoekers in de pauze, teleurgesteld omdat er vrijwel uitsluitend over Skype gesproken werd. Lastig om in zo’n setting koers te bepalen.
De tweede helft werd voor een groot deel besteed aan het bespreken van de verschillende apparaten en hun specifieke voor- en nadelen. Inloggen en uitloggen, aanmelden en afmelden kwamen uitgebreid aan bod en tot slot heb ik heel kort Twitter onder de loep genomen.
Het was een welbestede ochtend, zelfs voor de teleurgestelde bezoekers die ik bij hun vertrek in de pauze nog even sprak. Het echtpaar van ruim 80 jaar bleek thuis over een pc te beschikken. De mannelijke helft was er vooral op een “web 1.0″ manier op actief. Foto- en tekstbestanden werden er nauwkeurig op opgeslagen en als er toch iets gedeeld werd met anderen gebeurde dat op zeer secure en veilige wijze. Mevrouw had inmiddels twee cursussen achter de rug om de materie onder de knie te krijgen, maar voelde zich daar vooral toe verplicht om zelfstandig te kunnen mailen met familie en vrienden en om mee te kunnen in allerlei administratieve zaken zoals bank- en verzekeringswezen. Maar ze zat liever niet achter “dat ding” “Eigenlijk wilde ik al helemaal niet naar deze lezing” meldde ze, waarop haar echtgenoot toevoegde dat de lezing met een titel als “allerhande digitale dingen” ook wasmachine en wekker aan bod hadden kunnen komen ! En daar had hij uiteraard gelijk in !
Heet dit nagenot? Eerst de gebeurtenis zelf en nu deze prachtige beschrijving die mij wat inzicht geeft ivm hoe het daar beleefd werd.
Hartelijk dank. Ik ben een beetje nieuwsgierig of Remi en Vitalis nog steeds zo goed bekend waren onder die mensen.
Mijn moeder was een soort huishoudster voor twee dokters, uit Esland. (Een klein beetje stoffen. De vaten wassen en voor op de kinderen passen, na school als de ouders spreekuur hadden.
De receptioniste, door-en-door Australische, is met mijn moeder mee geweest op vakantie in Gouda. (En daar heeft zij duidelijk van genoten.)
Ik denk aan haar omdat zij mij eens per jaar gebeld heeft, op de verjaardag van mijn moeder.
En dan vertelde zij me weer dat ze les nam, in de bibliotheek, in Hurstville, om de computer onder de knie te krijgen. Dit is geen domme vrouw. (Was ook de manager van een bejaarden tehuis.)
Maar zij vertelde meer dan eens dat ze die computer lessen niet kon opvolgen. Want, als ze eenmaal thuis was, dan was ze al de stappen vergeten.
En DAT doet me denken aan hoe, ik als onderwijzer, in de jaren 80 ongeveer 4 computers achter in mijn lokaal had staan.
Gedurende de lessen konden er dan vier leerlingen tegelijk aan de computer.
Als daar meisjes zaten dan KONDEN de jongens het niet laten!!
Als zij een verkeerd geluid hoorden, dan draaiden zij om; duwden de handen van de meisjes van de toetsenborden af, om te laten zien hoe het wel moest!!
Joop
Door:Oz Cloggie opnovember 14, 2011
op1:12 pm